Mar 042014
 

W  poprzednich wpisach napisałam Wam troszeczkę o wykorzystaniu kamieni w ogrodach skalnych oraz o nawierzchniach i schodach z kamienia. Mam nadzieję, że wpisy okażą się cennym źródłem informacji, gdy zechcecie zakładać własne ogródki 🙂 A dziś pora na obiecany wpis o ogrodzeniach i murkach z kamienia. Napiszę także trzy słowa o rzeźbach i gabionach.

Ogrodzenie stanowi bardzo istotny element architektoniczny nie tylko ogrodu, lecz również miejsca zamieszkania. Jego charakter musi odpowiadać kompozycji ogrodu oraz łączyć się z charakterem i funkcjami budynku, inne powinno być na małych działkach czy w niewielkich ogrodach, inne zaś przy budynkach o dużych gabarytach. Dla dużych reprezentacyjnych domów i działek bardzo odpowiednie są ogrodzenia wykonane z kamienia. Zaletami takich konstrukcji są:

  • wysoka trwałość,
  • naturalność,
  • małe nakłady na konserwację,
  • stworzenie dużej prywatności (jeśli ogrodzenie jest wykonane całkowicie z materiału kamiennego).

Jeśli ogrodzenie z kamienia ma okalać mniejszą powierzchnię, nie powinno być zbudowane w całości z tego materiału. Będzie wtedy przytłaczać swoim ciężkim wyglądem. Aby nie dominowało całości ogrodu, dobrym rozwiązaniem jest wykonanie w nim otworów zdobiących lub wykonanie jedynie podmurówki i słupków z kamienia oraz zastosowanie przęseł z metalu lub drewnianych.

Do budowy ogrodzenia kamiennego można użyć praktycznie każdego rodzaju kamienia, jednakże powinien on być dosyć trwały. Najbardziej odporne na wszelkie warunki atmosferyczne są granity, bazalty, sjenity, lecz obróbka tego rodzaju kamieni jest bardzo trudna. Często wykonuje się ogrodzenia z piaskowca oraz wapienia. Mimo że skały te z czasem rozkładają się pod wpływem wody, warto je stosować ze względów kompozycyjnych, gdyż są naturalne i pasują niemal wszędzie. Kamień polny również jest stosowany do budowy ogrodzeń. Lepiej jednak komponuje się przy wiejskich budowlach.

Ogrodzenie zbudowane z płaskich kamieni

Ogrodzenie zbudowane z płaskich kamieni

Typ muru ogrodzeniowego jest również istotną sprawą. Kamień polny nadaje się do budowy murów dzikich i cyklopowych ze względu na jego nieregularne kształty. Na mury warstwowe i rzędowe najlepsze są kamienie łupane z tym, że regularne prostopadłościenne bloki skalne stosuje się do murów rzędowych, które są budowane „na cegiełkę” jak mury budynków. Na warstwowy mur ogrodzeniowy wykorzystuje się kamień łupany o dwóch płaskich równoległych powierzchniach.

Funkcją murków w ogrodzie jest wydzielanie wnętrz ogrodowych oraz podkreślanie urody roślin skalnych. Pod względem umiejscowienia murki ogrodowe można podzielić na wolnostojące oraz oporowe, które przytrzymują ziemię ze skarpy.

Pod względem budowy natomiast dzieli się murki na suche, półsuche i murowane.

Murki suche to najprostsze w wykonaniu konstrukcje, które buduje się bez użycia zapraw murarskich. Nazywane są inaczej grawitacyjnymi, gdyż ciężar własny kamieni wykorzystanych przy ich budowie nadaje im spoistości i stabilności. Murek suchy stosuje się jako podpora niewysokiego zbocza czy skarpy, a także jako wolnostojący murek, wał oddzielający różne przestrzenie w ogrodzie.

Konstruowaniem suchych murków rządzą pewne zasady. Po pierwsze, jak każda konstrukcja kamienna buduje się go na fundamencie. W tym wypadku jest to tak zwany fundament ruchomy, gdyż kamienie ułożone bez spoiwa przemieszczają się cały czas wzajemnie się zazębiając i kleszcząc. Fundament wykonuje się z 20-40-centymetrowej warstwy tłucznia lub drobnoziarnistego piasku. Na nim układa się warstwy kamieni. Kolejna zasada mówi o kolejności układania materiału kamiennego. Największe skały powinny znajdować się najniżej ze względu na ciężar. Jednakże nie należy przy tym wybierać samych najlepszych kamieni, aby na końcową, najbardziej widoczną warstwę nie pozostały same najgorsze. Pierwsza warstwa ułożona na fundamencie musi znajdować się pod powierzchnią terenu. Spowoduje to zwiększenie stabilności budowli. Ponadto nie należy kłaść kamieni wąskim końcem w dół, aby nie powodowały rozsuwania się pozostałych na boki. Trzecia zasada konstruowania murków traktuje o nachyleniu skał, które wynika z wielkości budowli. Szerokość podstawy muru suchego wynosi jedną trzecią jego wysokości, z czego wynika, że jego nachylenie wynosi 10 do 20%. Przy wykańczaniu należy przestrzeń za murkiem wypełnić najlepiej żwirem lub drobnym piaskiem, co pomoże uszczelnić konstrukcję i ułatwi spływ nadmiaru wody opadowej bez naruszania konstrukcji. Wypełnienie przestrzeni gruntem stosuje się, gdy w szczelinach murku lub specjalnie pozostawionych otworach – kieszeniach będą sadzone rośliny.

Suchy murek oporowy. Między kamieniami nie użyliśmy ani grama zaprawy.

Suchy murek oporowy. Między kamieniami nie użyliśmy ani grama zaprawy.

 

Murki półsuche to inaczej murki o wzmacnianej konstrukcji. Buduje się je, gdy kamienie, z których wykonywana jest budowla mają nieregularne kształty oraz kiedy murek ma być ścianką oporową przy wyższym zboczu. Wzmocnienie struktury murku stosuje się od strony, która jest mało widoczna, zazwyczaj jest to strona od skarpy i wykonuje się je z zaprawy cementowej lub kleju mrozoodpornego, którym łączy się część skał. Murki półsuche można budować na fundamencie lub warstwie pospółki o grubości podobnej jak w przypadku murków suchych, czyli 20-40 cm. Warto również wykonać warstwę podbudowy o grubości 15-20 cm z drobnego żwiru lub piasku.

Murki murowane buduje się na fundamentach o głębokości 50-80 cm, wykonanych na żwirowej lub tłuczniowej podsypce o grubości 15-30 cm. Gdy murek konstruowany jest jako ścianka oporowa dla skarpy o ciężkiej i nieprzepuszczalnej glebie, istotne jest uwzględnienie jej i wykonanie odwodnienia z warstwy żwiru i drenów – sączków poprowadzonych przez całą grubość murku i odprowadzających nadmiar wody. Podczas budowy ważne jest wykonanie systemu dylatacji, czyli szczelin zabezpieczających przed zbyt szybkim niszczeniem konstrukcji. Przerwy dylatacyjne mają największe znaczenie przy budowie murków bardzo długich, ponieważ uniemożliwiają jego pękanie. Odległość między poszczególnymi szczelinami powinna wynosić 3‑10 m.

 

Elementem małej architektury mogą być również rzeźby ogrodowe. Można je wykonywać z wielu materiałów, najczęściej wykorzystywany jest kamień z racji swej trwałości i majestatyczności.

Rzeźba ogrodowa to kompozycja przestrzenna o charakterze głównie dekoracyjnym. Jej pozostałe funkcje w ogrodzie to:

  • stanowi wyrazisty element w ogrodzie z racji koloru, który kontrastuje z zielenią,
  • wyznacza charakter i podkreśla styl ogrodu,
  • przyciąga uwagę, dlatego najlepiej ustawiać rzeźby w miejscach atrakcyjnych w ogrodzie.

Do wykonywania rzeźb najczęściej stosowane kamienie to marmur, piaskowiec i granit, chociaż zdarzają się również elementy rzeźbiarskie wykonane z innych rodzajów kamienia, jak np. z trawertynu. Rzeźby wykonane z piaskowca w naszych warunkach klimatycznych narażone są na niszczenie, dlatego powinny być zabezpieczane przed działaniem zmiennych czynników atmosferycznych. Natomiast granit jest materiałem rzeźbiarskim stosunkowo trudnym w obróbce, ale rzeźby z tego rodzaju kamienia są najbardziej trwałe.

Rzeźba ogrodowa nie musi być pięknie wykonaną postacią, wystarczy, że jest to pojedynczy kamień czy głaz o ciekawej strukturze, barwie czy teksturze. Odpowiednio wyeksponowany, może stanowić równie atrakcyjną dekorację ogrodu jak kamienne figury.

Jeśli chcecie obejrzeć przykłady pięknych rzeźb, to zapraszam wiosną do Muzeum w Nieborowie i do Parku w Arkadii 🙂

rzeźba w ogrodzie

 

Innymi elementami kamiennymi w ogrodzie mogą być gabiony. Są to metalowe kosze z siatki łączonej za pomocą skręcania lub zgrzewania. Wnętrze gabionu zajmuje kruszywo o średnicy większej niż oczka siatki. Kruszywem najczęściej są kamienie łamane, otoczaki czy zwykły kamień polny.

Ze względu na stabilność, trwałość i łatwość w wykonaniu konstrukcje gabionów w ogrodach wykorzystuje się jako umocnienia skarp – murki oporowe, meble ogrodowe – ławki, stoły z trzonem gabionowym i np. drewnianymi blatami oraz wykładanymi siedziskami. Mogą być również ścianką, ogrodzeniem, a nawet po wymieszaniu kruszywa z żyzną glebą i posadzeniu roślin mogą być finezyjną formą ogrodu skalnego.

gabion

Gabionowe przeplatańce na ulicy Emilii Plater w Warszawie

Gabiony układa się na miejscu budowy danego elementu i dopiero wypełnia. Ich zaletą jest to, że nie potrzebują do zamocowania fundamentów, co zmniejsza nakłady pracy. Ponadto wykonanie konstrukcji z plecionej siatki jest zdecydowanie bardziej sprężyste niż z siatki zgrzewanej. W związku z tym gabiony z siatki zgrzewanej są stosowane do budowy sztywniejszych form, np. ogrodzeń czy trzonów mebli ogrodowych np. stołów.

Dziękuję za przeczytanie wpisu. Jeśli spodobał Ci się, to zapraszam do komentowania, udostępniania i lajkowania 😉 Zachęcam także do czytania kolejnych moich wpisów.

 

 

 

 

Mar 032014
 

W poprzednim wpisie mieliście okazję dowiedzieć się co nieco m.in. o wykorzystaniu kamieni w ogrodach skalnych. Dziś napiszę o wykorzystaniu kamienia do układania nawierzchni i schodów w naszych ogrodach.

Kamienne nawierzchnie bardzo dobrze wpisują się w kompozycję ogrodu, jeśli tylko elementy kamienne są odpowiednio dobrane do charakteru ogrodu. Ścieżki i chodniki stanowią łączniki pomiędzy poszczególnymi częściami  w ogrodzie. Tarasy stanowią natomiast miejsca wypoczynku i swego rodzaju „wybieg”. Można je budować tuż przy domu lub w pewnym od niego oddaleniu.

Nawierzchnie możecie pokrywać różnym materiałem kamiennym. Podzielić je można na nawierzchnie wyłożone materiałem sypkim i nawierzchnie twarde.

Pierwsze z nich mają charakter głównie dekoracyjny. Ciężko przemieszczać się po wysypanym żwirem chodniku, który nie jest trwały i przesuwa się pod stopami. Dlatego lepiej wyglądają wzdłuż oczka wodnego czy rabaty lub w innych miejscach, które są mało uczęszczane. Najczęściej wysypuje się je żwirem rzecznym, grysem, otoczakami (zwłaszcza w pobliżu wody), a także tłuczniem. Luźno ułożonym nawierzchniom najlepiej jest obłożyć brzegi obrzeżem, aby uniknąć wrastania roślin w powierzchnię wyłożoną kamieniami i zsuwania się materiału na glebę. Warto wykonać brzegi przed wysypaniem materiału. Kamieniami wypełniamy ubite koryto ścieżki, najczęściej dwoma warstwami, z których pierwsza (10-15 cm) składa się z grubszego materiału. Po jego ułożeniu należy go wyrównać i ubić poprzez wałowanie. Drugą warstwę (5-10 cm) stanowią kamienie drobniejsze, które również trzeba dobrze utwardzić walcem. Przy glebie przepuszczalnej można zastosować tylko jedną warstwę, położoną na podsypce z piasku. W pozostałych przypadkach lepszym wyjściem jest wybudowanie ścieżki dwuwarstwowej.

Przykład tarasu betonowy wyłożonego drewnem i kamieniami

Przykład tarasu betonowy wyłożonego drewnem i kamieniami

 

Nawierzchnie twarde (najczęściej powierzchnie tarasów, często uczęszczane ścieżki i chodniki) buduje się z łamanych płyt kamiennych, kostki granitowej lub bazaltowej czy otoczaków, tzw. kocie łby.  W zależności od tego, jak bardzo będzie obciążana wykładana powierzchnia materiał układa się na podsypce piaskowej ( ścieżka służąca tylko przemieszczaniu się pomiędzy zakątkami ogrodu) lub na fundamencie betonowym ( często używany chodnik bądź podjazd dla samochodu).

Tutaj płyty układaliśmy na podsypce betonowej…

Tutaj płyty układaliśmy na podsypce betonowej…

…a tak wyglądał efekt końcowy :)

…a tak wyglądał efekt końcowy 🙂

Powierzchnie z kostki mogą być układane liniowo (rzędowo), po łuku, w kształcie koła lub tzw. „na dziko”, co jest najbardziej naturalne. Istotną sprawą jest samo układanie kostki. Konieczne są obrzeża, żeby kostka nie rozsuwała się. Spoiny między poszczególnymi kostkami nie mogą być zbyt duże, gdyż materiał będzie się przesuwał. Ponadto kamienne kostki należy układać na „cegiełkę”, aby krzyżowe spoiny nie rozluźniały nawierzchni.

 Do budowy nawierzchni twardych możecie użyć np. kostki granitowej

Do budowy nawierzchni twardych możecie użyć np. kostki granitowej

Nawierzchnie twarde wykonywane z płyt są najprostsze. W tym przypadku nie trzeba układać obrzeży, gdyż płyty zazwyczaj mają duży ciężar i najpewniej nie przemieszczą się względem siebie. Kamienne elementy umieszcza się na warstwie piasku (15 cm). Gdy podłoże, na którym buduje się ścieżkę/chodnik/taras z płyt, jest nieprzepuszczalne, stosuje się dodatkowo 10‑15-centymetrowy podkład z mieszaniny grubego żwiru z piaskiem.

Budując nawierzchnie tarasów musimy wziąć pod uwagę miejsce, w jakim ma się ten kąt wypoczynkowy znajdować i czy będzie zadaszony. Materiał kamienny trzeba dobrać pod względem odporności na warunki atmosferyczne. Ponadto wybrany kamień musi współgrać  z ogrodem i być bezpieczny w użytkowaniu. Podczas budowy ważne jest, aby taras posiadał delikatny spadek, ułatwiający odpływ wody opadowej.

Schody są wdzięcznym elementem architektury ogrodowej. Pełnią zazwyczaj funkcję ciągów komunikacyjnych łączących ścieżki, chodniki czy tarasy położone na różnych poziomach. Jednakże oprócz pełnienia funkcji komunikacyjnej mogą być też znakomitym elementem dekoracyjnym . Istnieje kilka zasad dotyczących ich budowy. Powinny być one konstruowane, gdy nachylenie terenu jest większe niż 10-12%. Istotną sprawą jest stosunek wymiarów dwóch elementów schodów – stopnicy, po której się chodzi oraz podstopnicy – czyli pionowego fragmentu schodów. Znając wzór 2H + T = 63,( gdzie H stanowi długość podstopnicy, a T długość stopnicy a 63 jest średnią długością kroku człowieka) oraz jedną z tych długości możecie  w łatwy sposób wyliczyć pozostałą tak, aby schody były wygodne w użytkowaniu.

Schody z łupanych kamiennych bloków

Schody z łupanych kamiennych bloków

 

Schody również mogą być budowane z materiałów sypkich oraz z płyt kamiennych czy kostki. Schody, które mają być wysypane żwirem, grysem czy otoczakami powinny być mało uczęszczane i raczej służyć jako dekoracja ogrodu, gdyż stałe poruszanie się po niestabilnym materiale może być niewygodne i uciążliwe. Schody wykonane z płyt czy kostki są bardziej funkcjonalne, nie mniej jednak mogą być równie dekoracyjne.

Warto również wspomnieć, iż płyty kamienne czy kostka wykorzystywane do budowy schodów nie powinny mieć całkowicie gładkiej powierzchni, gdyż będą śliskie. Najlepsza jest powierzchnia nieregularna lub specjalnie wyżłobiona.

Dziękuję, że dotrwaliście do końca tego wpisu 😉 Jutro zamierzam zamieścić wpis m.in. o ogrodzeniach i murkach z kamienia, do którego przeczytania już teraz serdecznie zachęcam.

 

 

 

Mar 022014
 

Kamień jest naturalnym elementem, który w ogrodach komponuje się z wieloma elementami, takimi jak woda, światło czy drewno. Ze względu na jego trwałość i odporność na czynniki niszczące służy jako bardzo popularny materiał budowlany. Obiekty małej architektury i elementy ogrodowe utworzone z kamienia pozwalają na wzbogacenie wyglądu ogrodu oraz są długowieczne.

Z kamieni tworzy się ścieżki, dróżki, podjazdy, ogrodzenia, schody, murki skalne, jednak nadal najpopularniejszym jest tzw. skalniak, czyli ogród skalny. Zastosowanie kamienia do budowy tych elementów ogrodowych jest uzależnione od jego wielkości i kształtu. Bardziej płaskie nadają się na murki, czy obłożenie fundamentów ogrodzenia. Otoczaki są naturalnie związane z wodą, zatem wykłada się nimi oczka wodne czy strumyki. Drobnym żwirem i grysem wysypuje się ścieżki lub ich fragmenty, można też tworzyć rabaty żwirowe lub ogrody japońskie. Znacznych rozmiarów głazy mogą stanowić samodzielne ogródki skalne albo rzeźby.

W kamień najlepiej zaopatrywać się u jego producentów, czyli w kamieniołomach, jednakże duże centra ogrodnicze również oferują w sprzedaży różne rodzaje kamienia.

kamienie castorama

Ogródki skalne

Tworzenie ogrodów skalnych jest najbardziej popularnym sposobem wykorzystywania kamienia w ogrodzie. Ogród skalny jest charakterystycznym elementem dekoracyjnym, w związku z czym powinien znajdować się w miejscu przyciągającym uwagę. Przykładem dobrego usytuowania może być wybudowanie go w bliskiej okolicy zbiornika wodnego. Równie efektownym miejscem może być skarpa lub inna pochyłość terenu, na której ogród skalny będzie wyglądał bardziej naturalnie. Ogrody skalne najczęściej umieszcza się w nasłonecznionych miejscach w ogrodzie, z tego względu, iż większość roślin skalnych to rośliny stanowisk słonecznych i przeważnie suchych.

Ogrody skalne mogą mieć różną postać. Najpopularniejszym jest tak zwany skalniak. Może być on w formie podwyższenia obłożonego koncentrycznie kamieniami, murku oporowego przy skarpie, „ślimaka” ziołowego lub zupełnie płaskiej rabaty skalnej. Każdy z tych rodzajów ogrodów skalnych musi być odpowiednio zbudowany. Potrzebne jest przygotowanie drenażu, czyli warstwy odwadniającej, którą wykonuje się z gruzu, żwiru gruboziarnistego i piasku. Podczas układania kamieni, należy je zagłębiać w ziemi do około 1/3 ich wysokości, inaczej skalniak nie będzie wyglądał naturalnie i istnieje możliwość przemieszczenia konstrukcji. Zasadą jest, że każdy wzniesiony ogród skalny – czy to położony na skarpie, czy usypany z kamieni sztuczny pagórek zaczyna się budować od podstawy skarpy lub od ułożenia największych skał na najniższym poziomie.

Wybór odpowiedniego typu i rodzaju kamienia do budowy ogrodu skalnego jest bardzo istotną kwestią, gdyż determinuje dobór odpowiedniego podłoża oraz roślin (kwaśnolubnych lub zasadolubnych). Od wyboru odpowiedniego typu kamienia (np. wapienie czy skały krzemianowe) będzie też zależała ich trwałość i podatność na erozję.

Dziękuję za przeczytanie tego wpisu J Już teraz zapraszam na następne, w których dowiecie się m.in. o wykorzystaniu kamienia do budowy nawierzchni, schodów, a także murków i ogrodzeń. Zachęcam także do komentowania.

Mar 012014
 

Przygotowanie projektu ogrodu to bardzo złożone zagadnienie. Począwszy od doboru roślin (uwzględniając warunki, w jakich będą rosły ich wzajemne położenie, komponowanie się ze sobą, itd.), poprzez dobór odpowiednich materiałów np. na ścieżki, skończywszy na detalach takich, jak chociażby rzeźby.

Rozmieszczając te elementy, trzeba także uwzględnić powierzchnię ogrodu, jaki charakter ma on pełnić (użytkowy, dekoracyjny, naturalny…). Inny będzie ogród dla rodziny z dziećmi, inny dla rodziny, gdzie wszyscy są już dorośli. Inaczej powinien wyglądać ogród, w którym spędza się aktywnie czas, inaczej taki, który ma tylko „cieszyć oko”. Trzeba uwzględnić też zwierzęta domowe, np. psa, jeśli się go posiada i będzie on codziennie biegał po ogródku.

Musimy się zdecydować, jakie chcemy roślinki w naszym ogródku. Czy chcemy, by przez cały okres wegetacji coś kwitło, czy chcemy, by także zimą było w nim zielono. Trzeba uwzględnić także ilość czasu, jaką możemy poświęcać na pielęgnacji naszego ogródka, co też będzie determinowało elementy w nim użyte.

Trzeba we wszystko wkomponować także (jeśli jest taka potrzeba) m.in. system nawadniania (nietania inwestycja, ale polecam :)), oświetlenie, plac zabaw, miejsce do składowania drewna, szklarnię, kompostownik i wiele innych.

Trzeba oczywiście w pewnym momencie podjąć „męską decyzję” i wybrać tylko część elementów, tak, by wszystko ze sobą współgrało (i nie zrujnowało portfela 😀 ). A ten, kto choć raz był w dobrej szkółce, czy nawet w większym sklepie ogrodniczym, wie, że nie jest to łatwe, oj nie jest… 😀

Wpis miał być króciutki, a już się dość rozrósł, mimo, że jeszcze nawet dobrze nie zaczęłam opisywać, jak wiele czynników trzeba brać pod uwagę, by stworzyć ogród naszych marzeń.

Dla bardzo zapracowanych dobrym rozwiązaniem jest skorzystanie z wykwalifikowanej pomocy. Ale jeśli jesteście odważni, chcecie poeksperymentować we własnym ogrodzie i możecie znaleźć na to trochę czasu, to zapraszam na cykl wpisów, w których postaram się przybliżyć Wam różne elementy wystroju ogrodów.

Na pierwszy ogień pójdzie martwa natura. Opiszę Wam moje przemyślenia odnośnie użycia kamieni w ogrodach, także zapraszam serdecznie do lektury najbliższych postów. 🙂

A osoby posiadające mniejszą przestrzeń do zagospodarowania pod wymarzony ogródek niech pamiętają, że „żadna przestrzeń nie jest zbyt mała, żeby ją zamienić w ogród”! Wprost przeciwnie, to jest dopiero prawdziwe wyzwanie! 😉

Lut 272014
 

Już się nie mogę doczekać, gdy za kilka tygodni będzie można znowu ruszyć do naszych ogrodów 😉

Wyobraźcie sobie piękny sobotni, słoneczny poranek. Pogoda aż kusi do wyjścia do ogródka. Biegniecie więc po sekator czy nożyce, żeby przyciąć iglaki a tu co? Straszna ruda rdza pokryła ostrza sekatora i nie dają się ruszyć, a nożyce się nie otwierają, bo aż skleiły się od brunatnego nalotu? Cóż, mnie na pewno ten koszmar już nie dotyczy, bo zadbałam o odpowiednią konserwację większości narzędzi przed zimą. Aczkolwiek raz czy dwa wyrwał mnie ze snu 😉 Mój zwykły ręczny sekator jest użytkowany przez cały rok, więc o niego dbam na bieżąco. Ale pozostałym sprzętom, takim jak nożyce do żywopłotu, sekatory do gałęzi czy sekatory na wysięgnikach trzeba poświęcić chwilę czasu, żeby długo i dobrze służyły 🙂 Dlatego przygotowałam dla tych, którzy jeszcze tego nie zrobili garść porad.

1. Po pierwsze narzędzia do cięcia

Prosty sekator najlepiej rozkręcić na czynniki pierwsze (ale róbcie to tylko wtedy, gdy jesteście pewni, że będziscie umieli go z powrotem złożyć 😉 w innym wypadku czyścimy bez rozbierania) Następnie drobnoziarnistym papierem ściernym przecieramy powierzchnie tnące. Usuwamy tym sposobem, oprócz rdzy, także resztki roślin i różne naloty. Części ruchome warto posmarować jakimś preparatem smarującym, albo olejem (ja używam do tego WD-40). Można też ostrza odkazić, żeby nie przenosiły się różne choróbska, przecież zależy nam na zdrowych i pięknych okazach roślinek, a nie na zagrzybionych badylach 🙂 Do odkażania wystarczy zwykły wybielacz do tkanin zmieszany z wodą w stosunku 1:10.

2. Następnie narzędzia do kopania

Szpadle, łopatki, motyki również należy przeczyścić z wszelkich nalotów i osadów. Trzeba zadbać też o to, by były ostre. Wszelkie zadziorki należy spiłować drobnym płaskim pilnikiem do metalu (jeśli istnieje potrzeba, można także podostrzyć). Warto też sprawdzić, jaka jest kondycja trzonków, bo mało co podnosi tak ciśnienie, jak trzask pękającego trzonka szpadla podczas pracy 😉 Ja zaopatrzyłam się w bardzo wygodne szpadle z metalowymi profilowanymi trzonkami. Przekopałam nimi do tej pory pokaźnych rozmiarów powierzchnię i tylko się naklejka z logo firmy wytarła do czysta 😀 Szczerze mogę je polecić wszystkim “kopaczom” 🙂

 3. Najwyższy też czas zrobić porządek z kosiarką

Moja już na zimę została wyczyszczona z resztek trawy, błota, rozkręcona i „przedmuchana” sprężarką. Jeśli o tym zapomnieliście, to teraz jest na to najwyższa pora. Trzeba jeszcze naostrzyć nóż. Tylko uważaj, aby ostrzyć go delikatnie i równomierne. Nóż musi być idealnie wyważony, bo nawet drobna różnica w masie między jedną i drugą jego stroną może się źle skończyć dla Twojej kosiarki. O zachowaniu ostrożności przy sprawdzaniu noża przypominać chyba nie muszę, w końcu jesteśmy inteligentnymi i rozumnymi istotami, aczkolwiek są wśród nas wyjątki ;-P

Jeśli posiadacie kosiarkę spalinową, koniecznie wyczyśćcie filtr powietrza. Warto także wykręcić świecę, przeczyścić jeśli trzeba, aby nie było problemu z zapłonem. Producenci zalecają regularną wymianę świecy, ale jeśli jej kondycja jest dobra, nie ma problemów z zapłonem, to po co? 😉

Pamiętajcie także o regularnej wymianie oleju w kosiarce. Zużyty olej najlepiej spuszcza się, gdy silnik jest ciepły, a olej rzadki. Jak często należy wymieniać olej w Waszych kosiarkach znajdziecie w instrukcji obsługi dołączonej do nich. Nie polecam przeciągać tych terminów. A jeśli zgubiliście instrukcję, to wymieniajcie go mniej więcej co 25 godzin pracy bądź raz w roku. Właściwy jego poziom w trakcie sezonu też jest ważny.

Podczas tych prac konserwacyjnych lepiej nie rzucać kosiarką spalinową na boki, bo możecie zalać olejem np. filtr powietrza.

Podobne czynności wykonuje się przy kosie spalinowej, ale oczywiście odpada tutaj konieczność wymiany oleju 😀

Mam nadzieję, że trochę Wam pomogłam 🙂

Jak znajdę jakiś stary zabrudzony sekator, to obiecuję zrobić z nim porządek i pokazać Wam to na zdjęciach.

A oto obiecane zdjęcia:

Dobrym pomysłem na czyszczenie jest zastosowanie pilniczków papierowych.

Dobrym pomysłem na czyszczenie jest zastosowanie pilniczków papierowych.

czyszczenie3

czyszczenie4

Gotowe :)

Gotowe 🙂